Ang madaldal kong pamangkin

Dun sa malaking bahay ng mama ng tatay ng anak ko ngayon nakatira ang sister ko dahil wala nang taong nakatira. Lahat sila ay nasa ibang bansa na at dun naninirahan. Meron lang silang kapamilya na naiwan dun na matanda na, si nanay. Meron po siyang deperensiya sa pandinig at habang nag-uusap kayo eh kelangan niyong magsiwan para marinig ka niya at isa siyang cute ngongo. Naka-ilang bili na sa kanya ng hearing aid pero nawawala niya, kung saan niya nilalagay di niya maalala. May katandaan na kase pero ok lang mahal namin siya at lalo na yung sister ko na kasama niya sa bahay. Ang sis ko eh may anak na pitong taon, babae, matalino at madaldal na may sense.

Sa mga huling araw pala na nagdaan, yung kapitbahay nila nila retired judge eh laging nakikinig sa kanilang usapang pasigaw at ang gusto niyang pinakikinggan eh ung pamangkin ko. Isang hapon, itong si mamang judge na ang hobby eh mag-alaga ng pansabong na mga manok na laging pinapainitan ba yun sa harap ng gate nila eh di na makatiis at gustong makausap ang pamangkin ko na tawagin nating Unie.

Uncle Judge: neng, (nasa balkonahe si Unie kasama ang isang kasambahay at si Lola at ang nanay ni Unie eh nasa loob) alam mo ang daldal mo, gustong-gusto kitang bilhin! magkano ka ba? kahit mahal ka bibilhin kita para may makausap ako.

Tana, eh di bumili ka ng parrot uy! Kala mo sa pamangkin ko ibon? Pakyu! Pero wait, pakinggan ang sagot ni Unie.

Unie: excuuuuuse me! hindi ako binebenta ng mama ko! duh! (“duh” expression ng mga bata sa bahay)

Humalagpas sa kakatawa si Uncle Judge sa nagong sagit ni Unie.

Unie: kung gusto mo bilhin mo yun oh! wag ako! bente pesos lang halaga niyan (habang tinuturo si Lola ngongo)

Tawa na naman itong si Uncle. Lumabas ang nanay ni Unie at tawa ng tawa dahil kilala nga din niya itong si Uncle Judge na karespe-respeto din at nagbibiro lang.

Uncle Judge: O sige bibilhin ko yan, bente. Pagkatapos sisilaban ko siya ha?!

Unie: huy, tao yan hindi manok!

Niyahaha! Maluha-luha si Uncle sa kakatawa at umuwi sa bahay na nakangiti.

Miss ko banana

Wanna eat banana?! :lol:

Michelle Phan Vs Banana

Idol na idol ko si Michelle Phan, isang Vietnamese American artist na upload ng mga make up tutorials sa youtube. Bukod sa alam niya ang kanyang ginagawa, mahusay magpinta ng mukha lalo na sa mata, isa siyang Asian at hindi nagkakalayo ang facial features nating mga Pinays kaya bagay sa atin ang kanyang style ng make-up. Kung bakit ako nagka-ineteres sa make up tutorials ay dahil sa araw-araw akong pumapasok sa trabaho eh minsan maganda pag may naiba sa yung daily routine, di lang iisang style o kulay ng make up dapat. Girlalu ako at gusto kong magkaroon ng variance sa aking make up style. lol. True yan, para naman pag nakita ako ng crush ko eh, kahit papano naghahangad din akong mapansin “niya”. Ahihi. It is healthy to stay pretty and young! Lalo na sa edad ko, kelangan magmaintain ng youthness in me. lol.

Walang pasok ngayon, nasa kuwarto lang ako. By this time tapos na ako maglinis at maglaba. Ligo na lang kulang. Pero bago maligo, humarap muna ako sa salamin at nagbunot ng kilay nung pumasok sa utak ko na “why not play with my eyeshadows, eyeliners and mascaras! Game naman aketch! Kung si Michelle eh nagvivideo, ako naman eh picture lang ng before and after. Eto na po.

Before:

Maayos naman ang takbo ng aking pagsusunod ng basic make up tutorial ni amiga Michelle.

After:

Pang normal lang na eyeshadow, yun bang lalabas ka ng bahay at punta ng mall o konting gala sa siyudad. Di po ako makakalabas ng walang kilay at eyeliner na pampalaki ng mata kase mukha akong chekwa pag ganun tsk..

… at dahil gusto kong subukan ang kanyang smoky eyes tutorial, nagdagdag ako ng dark colored eyeshadow. Gusto ko ito sa gabi, pag girl’s night out. Ngunit subalit di ako sanay magtingin sa sarili ko na dark ang eyeshadow. At nung nagpipinta na ako ng liquid eyeliner sa mata ko, sumobra naman at sa kakahabol ko ng guhit lumalaki at kumakapal na ang eyeliner ko! biglang naisip ko na lang na pinturahan ang mata ko na matatawag mo na “art”. lol.

At ito ang kinalabasan.

Hehe.. Ayokong nabibitin ako, at lalong ayokong tumitigil habang nasa kalagitnaan ako ng kahit ano. Sinimulan ko, tatapusin ko. Gusto kong makaraos. Ayoko ng bitin. And so I did with the other eye.

Nakuntento naman ako nung tinapos ko. Pero pagkatapos may naglaro sa isip ko. Ito naman eh kabaliwan na. Lintek na Michelle na to haha! Piktyur piktyur, isa, dalawa… ang pangatlo… Babala lang po..

PG 21. This can be very very disturbing. Here’s the third.

With You

And the hearts all over the world tonight
Said the hearts all over the world

Oh, little cutie
When you talk to me
I swear.. the whole world stops
You’re my sweetheart

No one else would do,
‘Cause with every kiss and every hug,
You make me fall in love,
And now I know I can’t be the only one,
I bet there heart’s all over the world tonight,
With the love of they life who feel..
What I feel when I’m…

…with you with you with you with you with you…

Ang OA ng lyrics? Sa akin hindi masyado. Basta ito yung kanta ko this week. :lol:

“With You”
Chris Brown

Miss ko na naman ang probinsiya

Habang nagmumuni-muni ako sa kuwarto ko pagkatapos ng trabaho, bigla kong naisipan na magtingin-tingin ng mga kodaks nung nagbakasyon ako last December. Habang dinadalaw ako ni antok, biglang napadaan ako sa kodak ng terminal 2 habang nandoon ako sa loob at tumatakbo para makapasok sa eroplano dahil late na ako dumating. Kalalapag lang kase ng eroplano na sinakyan ko galing Abu Dhabi, naghintay ng bagahe para makalabas at sabay takbo na naman sa PAL para habulin ang susunod na flight sched na nasa tiket ko.

Yan ata ang pinakalinya na ako ang pinakahuling pumasok sa eroplano na hinahabol ko pa ang hinihinga ko sa kakatakbo at pagod at nerbiyos na kung sakaling maiwanan ako ng barko este ng eroplano. Wawa naman si Inday, walang matulugan. Di naman marunong bumiyahe sa siyudad haha!

At nakuha ko pa talaga magpiktyur kahit naghahabol lol.

Laking tuwa ko nung nakita ko ang eroplano na nasa lupa pa at least di pa lumilipad lol. Tuloy na tuloy ang uwi ni Indaaaaaay lols.

Sa wakas nakatuntong ako sa lupa ng negros. Ang munting airport ng Bacolod na ngayon eh sarado na at nailipat na sa kabilang syudad at masbagong airport.

Hakapagod umuwi talaga kaso lang shempre kapag nakaapak na ang mga paa sa probinsiya eh nagiiba na ang anyo ko agad. Di ako masyadong at home sa Manila, sorry ha pero totoo, mas gusto ko talaga sa probinsiya kung saan eh simpleng pamumuhay at hindi masikip ang paligid.

I miss home. :(

Refusing Bon Jovi

Ang ganda ng ngiti ko kanina sa isang tao nung pumasok sa work place ko. Sabay tanong sa akin, “are you in for tonight’s biggest concert in town?!” Si Bon Jovi yung tinutukoy niya na may concert ngayon, nagyon oo ngayon habang nagsusulat ako ng post na to buseeeeeeeet! Sabi ko shempre “hindi po” kase di ko keri ang presyo ng ticket, di bale na lang sa teebee na lang ako manonood. Pero ang sabi sa akin, “Well, I have a spare ticket if you love to watch!” Ang sayaaaaaaaa! Shempre oo aketch dapat.

Howel, in short, di ako makasama dahil may work ako. Demi!t Sayang talaga, at ang concert venue alam niyo kung saan?!? Sa Emirates Palace na katabi lang ng hotel namin!!! At ang masaklap pa eh kanina when I was off work, feel mo yung crowd and the traffic sa labas. Nakikita ko silang manonood na sana eh makakapanood na ako kung indi dahil sa trabaho na nagkataon pa na late shift ako! Baaaaaad trip! Waaaa!

Kung Papano I-handle Ang Stress

Parang ang dami ng nangyayari sa buhay ko ngayon na feeling ko ang dami-daaaamii kong na-miss dahil sa sooooobrang subsob sa trabaho. Sa totoo lang, gusto ko ng career. Pero paano ang family kung walang career? Lalo na sa case ko na single parent at panganay sa limang magkapatid. Ang lungkot ano? Nah, konti lang, masaya nga eh, laging aksyon. I mean, oo, malaking-malaking tulong ako sa pamilya namin kaya laging action ako tuwing may emerhensya. Ako lagi ang takbuhan.

Howels, again, buhay. period. Ayoko munang isipin ang mga ito pero, minsan may oras din na maalala mo ang outside world. Yun bang magrelax, magunwind, yung humiga lang sa ilalim ng araw na may hawak ng iniinom(ambisyosa). Yun bang magsaya ka today tapos wala kang iisipin na trabaho bukas, at sa susunod na bukas at sa bukas ulit. Na miss kong magsaya. I am alone nga pero, I wanna have fun again. Soon, sana… bago ako matagpuan sa kuwarto ko na nagtitirintas ng buhok habang kinakausap ang sarili kaharap ang salamin.

Bukas magsisimula na ako sa bagong trabaho, magsasanay ng tatlong oras sa loob ng isang linggo bago tuluyang iwanan ng magturo. Pagkatapos, balik ako sa lumang trabaho ko at magtuturo sa kapalit ko ng apat na oras sa loob ng isang linggo din. Kumusta naman yun? Di ba stressful? Pano naman ang lunch break ko at lalo na ang coffee break ko sa umaga at sa hapon? Eh di mawawala na yun sa schedule ko nitong linggo?! Waaaa! Kumusta naman ang magtrabaho ng 8am to 8pm hanggang sa end of this month? Waaaa! Ok, aaminin ko, itong linggo lang… Kase sa susunod na buwan dadami na ang day off ko sa weekends! weee! Pero, still I need a daaaaamnn huuuuggee BREAK! Demit!

O di kaya, bagong love lifestyle kasabay ang bagong career? Ok naman ba ipagsabay yun? Ano kaya ang resulta?

Gusto kong i-try. I am so curious.

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.